طفلی خاله شادونه

طفلی خاله شادونه ی مهربون

طفلی اون کوچولوهای بی گناه و معصوم.

قلبم از جا کنده شد وقتی این خبر بد رو شنیدم.

می تونم تصور کنم الان چقدر ناراحته به خاطر اون حادثه و زیر دست  و پا موندن بچه ها تو برنامه ش چقدر غصه می خوره.

کسی که این همه سال با عشق و علاقه واسه کوچولوها کار می کنه حتما عاشقشونه.

می خواستم بگم خاله جون تقصیر شما نبوده. تقصیر از اونایی بوده که اضافه بر ظرفیت  جمعیت رو راه دادن تو ورزشگاه.

امیدوارم این آخرین بار باشه که از این خبرا می شنویم.

دعا می کنم بتونید برنامه تونو ادامه بدید.

حیف باغ شادونه س که درش بسته بمونه.

دستت را که می خوانم

حالم بهم می خورد از این بازی

قبل از این که تمام نگفته ها را بالا بیاورم، برو

چه فایده دارد این همه دقت؟

این همه بُر زدن؟

حتّا این همه تقلب؟!

وقتی نتیجه هرچه باشد

برنده تویی...

باز این ورق ها

تا صبح دور سرم می چرخند

دستت رو می شود

ولی برنده نمی شوم

 این میز می ماند و یک بی بی تنها

که هیچ چیز این بازی را

به نفع من تمام نمی کند...

یه شعر از لیلا کردبچه (پرنده ی فراموشکار نازنین)

مراقب باش

از میان تمام آدم بزرگ های این شهر

تنها آن که می گوید می تواند

تصویر فیلی را در شکم مار بوآ تشخیص دهد

سرت کلاه می گذارد

خب فکر کنم وقت یه تغییر اساسی باشه

از عوض کردن قالب وبلاگ شروع کردم ولی چیزی که بیشتر از همه احتیاج به تغییر داره خود تنبلمم

یه دوست شاعر دارم که میگه باید هر روز حداقل چهار، پنج تا شعر بگی

خب من رو شعرام خیلی حساسم و انگار این حساسیت با وجود اینکه باعث میشه خودم از کارام راضی باشم دلیل کم کار بودنم هم شده.

راستی این تغییر و تحول دوتا دلیل مهم داره

اولیش اینه که به خاطر یه نی نی کوچولوی خوشکل که خیلی دوسش دارم تصمیم گرفتم که قالب وبلاگم رنگین کمون باشه تا هر وقت میبینم یادش بیفتم

دلیل دوم هم اینه که شروع کردم به خوندن یه کتاب خیلی خوب در مورد قورت دادن قورباغه رو جلدش نوشته 21 روش شگرف برای جلوگیری از تعلل و نتیجه گیری بهتر در مدت زمان کوتاه تر

فعلا که 4تای اولش خیلی  برای من فایده داشته

از بس هیچ کس منو دوست نداره خودم شعرای خودمو پسندیدم

میخوام تو یه جشنواره شرکت کنم با همین شعرا

البته خیلی از اینکه شرکت کنم یا نه مطمئن نیستم

با این آمار بازدید از وبلاگ بایدم برنده بشم

همیشه به اعتماد به نفس خودم افتخار میکنم

دارد به شوق گنبد تو بال می زند در من کبوتری که دلش بی قرار توست

در آرزوی آن که بداند مجاور است در اشتیاق این که ببیند کنار توست

کاش از میان این همه عاشق طلب کنی نقشی شود به گوشه ی طاقی مقرنسی

آقا  تو شمس توسی و خورشید مشرقی  در آسمان  این حرم  آئینه دار  توست

این قند پارسی که  به  بنگاله می رود  از لطف  نام تو  به لبانم  نشسته  است

یک لشکر از تمام سواران فرهی  با ذکر  یا رضا  به خدا سر به دار  توست

دور از تو مثل صید اسیری درون دام تشویش مبهمی به دلم چنگ می زند

چشمم شبیه بچه ی آهو شده ببین از گریه خیس خیس و پر از انتظار توست

دستان  سرد  یخ زده ام  را  گرفته ام  بر چارچوب  آهنی  گرم  خانه ات

می بندم این غزل که دخیل دلم شود بر این مشبکی که به سوی بهار توست

بیست ترین مانکن های جهان

روی بندهای رخت

با باد می رقصند

و دست های زنی که مثل آن ها نیست

بوی صابون می دهد.